Nic nie jest prawdziwe, wszystko jest dozwolone.

Praca, praca, praca...szkoła

2010-05-20T21:12:00.009+02:00

I tak mi mija większość czasu do roboty od poniedziałku do piątku a od piątku do niedzieli zajęcia na uczelni.
Najgorszy jest fakt że kto chce się mnie pozbyć z roboty, nagle okazuje się że Wojtuś się nie wyrabia i nie jest dokładny itp. itd.
Jedyne co to moge podejrzewać kto mnie "podjebał" u kierownika, ale dowiedziałem się czego ciekawego o jedne osobie i teraz z jednego zrobiło mi się dwóch podejrzanych, co szczerze mówiąc tylko komplikuje sprawę.
Teraz mam to gdzie, obecnie robię na "agregaci" i jestem zadowolony, są tam fajni ludzi wytłumaczą, pomogą, pożartuje. Kilku z nich podobnie jak ja interesuje się ASG
i jeśli wszystko wypali to w niedziele (30-05-2010) pojadę się z nimi strzelać :)
Zobaczymy ja to wszystko się potoczy. Puki co przedłużyli mi umowę o miesiąc, a co będzie dalej...?
Tak czy siak ciesze się że w ogóle pracuje.

Wreszcie znalazłem

2010-05-05T14:56:00.008+02:00

Dwa lata szukałem tej piosenki :) AYA RL - Skóra

2010-05-03T13:06:00.006+02:00

takich widoków mamy coraz mniej...

...a takich coraz więcej :(

Nasza przyszłość ?

2010-05-01T21:56:00.030+02:00

"Astrologowie, którzy zajmują się badaniem przepowiedni Nostradamusa, przyznają zgodnie - nadchodzący rok nie będzie należał do łatwych. W przepowiedniach francuskiego okultysty na przyszły rok, znajduje się ponoć wiele odwołań do "tajemniczej Dziewicy", której śmierci pożąda "pozbawiony uczuć i żądny krwi przywódca", który będzie rządził światem za pomocą "ognia i miecza". "Zastanawialiscie się kiedykolwiek jaką odegrali by cię role w trzeciej wojnie światowej ?
Czy byli bycie jedną z wielu ofiar tej tragedii?
Czy "wybili"bycie się s mroków szarej masy w trakcie wojny i zabłysnęli swym talentem?
Przyznam się że ja się nad tym zastanawiałem, i muszę wam powiedzieć, że albo by bym jedną z wielu ofiar, albo gdybym jakim cudem przeżył i dostał się do jakiego oddziału albo której z walczących frakcji, to myle że został bym osobą znienawizdoną przez ludzi i siejącą strach i panikę w ród pojmanych jeńców. Byłbym ich katem i oprawcą, wyciągał bym z nich bardziej i mniej istotne informacje, a wszystko to "dla dobra kraju", a przynajmniej takie było by moje tłumaczenie gdybym jakim cudem przeżył wojnę i na stare lata został postawiony przed sądem za zbrodnie które popełniłem w młodoci.
Czasem wydaje mi się, że nie nadaje się do niczego.
Nie jestem zbyt mądry a i z pisaniem mam problemy (pisząc to korzystam z programów korygujących błędy ortograficzne)
Najwspanialsza dziewczyna jaką miałem , i która nie wiem w jaki sposób dostrzegła we mnie "coś", żóciła mnie.
A.M. przepraszam cie po raz kolejny.
Nie wiem nawet czy ktokolwiek czyta ten blog jeżeli tak to może jedna albo dwie osoby a i to pewnie z litości.
Dla tego też wydaje mi się że nie nadaje się do niczego innego jak do dręczenia ludzi, nie wiem czemu ale jako odkąd zacząłem interesować się okultyzmem to wtedy też moją uwagę przykuły tortury jakie wyrządzano czarownicą i chyba od wtedy zacząłem interesować się tom tematykom.
Nie że bym próbował na kim swych "umiejętności" ale czasem zastanawiam się jak bym się spisała w tej roli pod presją wojny.
A wy jak mylicie ? kim byli bycie na wojnie ofiarami czy katami?

buteleczki

2010-02-28T22:46:00.007+01:00

moje "arcydzieła". Jak by ktoś chciał kupić to nie krępować się tylko pisać :P

..., wszystko jest dozwolone.

2009-11-05T12:57:00.028+01:00

Pytanie tylko kiedy "wszystko jest dozwolone"?
Moim zdaniem na pewno wtedy kiedy o grę wchodzi obrona swojego kraju, swojego życia, rodziny i przyjaciół.
Ostatnio dorwałem się do książki "Ludzie z cienia" J.L.Reynolds'a. Opowiada ona o "tajnych" stowarzyszeniach i organizacjach, a dlaczego s
łowo tajnych wziąłem w cudzysłów? A no dla tego, iż towarzyszenia te niby istniały ( bądź istnieją ) ale nikt nie wie do końca kto do nich należał lub należy.
W książce tej opisane jest bractwo asasynów, templariusze, masoni i wiele wiele innych przez różo-krzyżowców mafie i jakuzę aż do Skull and Bones.

Ja skupię się na tych pierwszych to znaczy na ASASYNACH.
Dziś ASASYNAMI nazywa się wszystkich skrytobójców, a tych którzy byli nimi na samy początku ich istnienia TERORYSTAMI.
Moim osobistym skromnym zdaniem jest to wielki błąd.
Tamci Asasyni ( co prawda poddani praniu mózgów ) bronili swojej ojczyzny tak jak dzisiejsi "terroryści".

Średniowieczni Assasni podlegali pod niejakiego Hassan'a ibn Sabbah'a.
Mężczyzna ten tak dokładnie wypra
ł mózgi młodych ludzi iż wykonywali każdy jego rozkaz, nawet te najbardziej absurdalne. Przykładem jest to że jeden z przywódców Asasynów ( Dai el-Kebir ) kazał swoim ludziom skoczyć ze szczytu wierz, oni posłusznie to uczynili popełniając tym samym samobójstwo na oczach Henryka, hrabiego Szampanii.
Jak już wcześniej powiedziałem w późniejszych czasach nazwano ich terrorystami bo zabijali templariuszy i mordowali rycerzy przybywających na krucjaty. ZABIJALI NAJEŹDŹCÓW.
Podobnie jak dzisiejszy terroryści lecz ci co prawda biorą ze sobą niewinne ofiary...lecz mimo to uważam że Asasynom należy się szacunek.
Za to kim byli co robili i ( ponoć) kim są do dziś

paprotki

2009-05-06T23:08:00.003+02:00

SEKS

2009-02-16T21:04:00.002+01:00

Miłość fizyczna czyli seks są różne rodzaje i sposoby okazywania tego rodzaju miłości
Mam tu na myśli homo i hetero seksualizm i także różne rodzaje seksu oralny analny klasyczny sado-maso a także seks w miejscu publicznym :-p
Jest to chyba sztuka najtrudniejsza ze wszystkich.
Z jednej strony rozumiem, jednoczesny stres i podniecenie.
Podniecenie z powodu ze robisz to z partnerką / partnerem w miejscu zupełnie do tego celu nie stworzonym a tym bardziej nie przystosowanym ( no chyba ze weźmie się pod uwagę podłogę na której można leżeć ;-p ), z drugiej zaś strony jest wcześniej wspomniany stres, stres przed nakryciem was przez osobę trzecią i wiążąca się z tym tak zwana „siara”, „lipa”, bądź przejebka i ogólne zburczenie twarzy, lecz nie wiem czy nie gorzej nie jest wtedy kiedy wychodzicie z zaułka a tam na drodze staje wam jakaś osoba albo grupa osób ( która bądź które niestały Am gdy wchodziliście w e dwoje w zaułek ), i osoba ta wie, że nie da się w ten zaułek wejść inną drogą niż tą samą którą wy wychodzicie. Ciekaw jestem co w pierwszej chwili przychodzi do głowy tej bądź tym osobą które to widzą czy od razu stwierdzają „A działo się tam i to pewnie ostro”, czy też stoi bezmyślnie i nie zastanawia się nad tym albo wręcz przeciwnie stoi i myśli jak oni tam weszli skoro ja stoję tu od co najmniej pół godziny i ich nie widziałem a potem łapie ( albo i nie ) że mogliście tam wejść wcześniej w wyżej wymienionym celu.
C.D.N.

Sabaton 40 - 1

2008-10-22T22:57:00.006+02:00

Sabaton - to szwedzki zespół metalowy a piosenka 40 - 1 to... a zresztą sami zobaaczcie.
Powiem tylko tyle że nie jest to zrobine przez jakichś internautów.
Jest to prawdziwy teledysk zrobiony faktycznie z plskich zasobów ale melodzia jak i tekst piosenki nalerzy do zespołu Sabaton.

PAJĘCZYNKA

2008-09-29T20:19:00.006+02:00

Z podziękowaniami dla Asiontka

A o to i tajemniczy Asiontek ^_^

Jak się przyjrzycie to zobaczycie jak wcina ciasto cynamonowo jabłkowe ;)

Bokkeny + Straconka (pole kartofli) = …

2008-08-25T21:00:00.014+02:00

Bo ja lubię robić bokkeny czyli drewniane miecze, a potem nimi walczyć

Ta oto fotka prezentuje moje wszystkie bokkeny z tego tylko ten na samej górze jest kupiony a resztę zrobiłem sam

Dzięki uprzejmości mojej koleżanki Asi ( którą serdecznie pozdrawiam :P ) mam możliwość pokazania wam fragmentu z tego co się zwykle dzieje na takowych spotkaniach na straconce
Zaprezentuje wam dwie fotki ( reszta jest dla mnie i….. ;] ) a także króciutki 4 minutowy filmik który oddaje w całości to jak wyglądają nasze pojedynki na straconce.
Jeśli kiedyś zdobędę jakiś program do przeróbki filmików i zorganizuje sobie czas ( albo na odwrót) to może przerobie troszkę filmik, to znaczy dodam muzyczkę czy coś w tym stylu.
Póki co życzę miłego oglądania i zachęcam do komentarzy

Xaon zwany też Tomkiem i Ja

Hmm… trudno zrobić harakiri drewnianym mieczem :/

A to to jest filmik nakręcony przez Asie

Prosze sie nie śmiac ze stylu naszej walki poniewarz jest on w najlepszym razie na poziomie amatorskim :p ( a przynajmniej mój )

=^_^=

2008-07-28T19:06:00.010+02:00

A teraz czas na kilka foteczek mojego kocurka, któremu na imię jest Olek :P

Dwa lata temu znajomi z warszawy przyjechali do nas, akurat tak się złożyło że były to święta, aha i najważniejsze bo przyjechali z synem ( co wydać na załączonym obrazku :p )
A to co trzyma on w ręce to oczywiście tak zwana słomka bądź rurka ^_^ jak kto woli,
co ciekawe te właśnie „rurki” są jednymi z ulubionych zabawek mojego kota

Tak Olek wyglądał na początku…

... a co do tego jak wygląda teraz to nie mam żadnych fajnych zdjęć, ale jak tylko zrobię to je tu wkleję, a póki co to proszę konentować te :p

M.O.H.E.R. II

2008-07-21T21:48:00.002+02:00

Jeśli sie dobrze przyjrzycie zobaczycie, że do tego posta dodałem na samej górze obrazek którego twórcą jest prze urocza Ventis i której bardzo dziękuje za ten obrazek ^_^
niech tak "okładka" będzie kolejną cegiełką tworzącą M.O.H.E.R. i jednocześnie natchnieniem dla mnie by pisać kolejne części.

Nie wiem czy podobała się wam pierwsza odsłona M.O.H.E.R.A czy też nie bo niestety nikt nie raczył tego skomentować, ale mówi się trudno. Teraz zacząłem prace nad kolejną częścią t której to umieszczę ( zgodnie z zaleceniami aletheii :P) dwie nowe profesje narkomantów i przemytników. Co do przemytników to chyba wszystko jasne załatwiają oni wszystko zza wielkiego muru otaczającego całą Polskę, ale trzeba tu zaznaczyć ze są oni powiązani narkomantami. Przemytnicy załatwiają wysokiej klasy narkotyki dla wcześniej wymienionych, a ci ( narkomanci ) hm… no cóż niech to zostanie słodką tajemnicą ;)

M.O.H.E.R.

2008-07-02T10:58:00.002+02:00

Tytuł mówi wszystko. W końcu udało mi się ^_^ napisałem pierwszą część M.O.H.E.R.A
Niestety nie wiem kiedy napisze kolejną część, puki co mam jeszcze sesje i egzaminy poprawkowe a także jestem troszkę zajęty projektem Morrowind o, którym wcześniej wspominałem. Co do drugiej części M.O.H.E.R.A to na razie ma tylko kilka pomysłów, które znalazły by się w opowiadaniu , nie mam jeszcze żadnego głównego wątku na powiadania wiem tylko jedno w przeciwieństwie do tego co teraz spłodziłem będzie tylko podział na dwie części ( czyli na przeszłość i teraźniejszość ) nie będzie żadnego snu tak jak o zrobiłem teraz. Jeśli ktoś miał by jakieś ciekawe pomysły na fabułę, albo jakąś ciekawą sytuacje którą można by było umieścić w opowiadaniu to proszę pisać na mojego e-maila.
Życzę miłego czytania dokończonego już opowiadania M.O.H.E.R.

M.O.H.E.R.

Che-Gevara

Paweł wstawaj! – ze schodów rozlegał się głos mojej mamy. Wołała wystarczająco głośno żeby mnie obudzić
-Paweł! Bo spóźnisz się do kościoła!
O boże to dzisiaj jest już niedziela! Zerwałem się z łóżka i zacząłem ubierać tak szybko jak nigdy w życiu. Zanim drzwi się otworzyły ja zdążyłem się ubrać i pozbierać najpotrzebniejsze rzeczy.
-Paweł, co z tobą? – zapytała moja matka stojąc już w drzwiach do mojego pokoju.
-Nic mamusiu –odpowiedziałem bo co innego miałem powiedzieć- dobra to ja lecę.
Z ziemi podniosłem plecak a dla jasności była to kostka
-A, co ze śniadaniem?
-Zjem w klubie, jak wrócę z kościoła
-No dobra tylko nie zapomnij - Upomniała mnie matka.
-Ta zapomnę o jedzeniu. Jakoś nigdy i się to niezdara –częściowo zażartowałem a częściowo stwierdziłem fakt bo uwielbiam jeść i jakoś nie wyobrażam sobie żebym zapomniał o tym że mam jeść.
Wyszedłem z pokoju zszedłem po schodach na parter i ubrałem w przedpokoju swoje ukochane glany, poczym zaraz opuściłem mieszkanie.
Kiedy oddaliłem się od domu na odległość wystarczająco daleko żeby mama niedojrzała mnie z okna to z plecaka wyjąłem paczką papierosów a konkretniej Vicków i zapaliłem sobie jednego w drodze na przystanek. Potem był drugi i trzeci a na przystanek wcale nie mam daleko. Kiedy tak szedłem pomyślałem sobie -To palenie mnie kiedyś zgubi.
Nie wiem czy moja mama nie wiedziała czy też nie chciała wiedzieć, że pale, nie obchodziło mnie to wtedy zbytnio a teraz mam to całkowicie w dupie. Niedługo po przyjściu na przystanek przyjechał autobus pełen starszych ludzi samych moherów, ale niestety niemiałem wyjścia musiałem z nimi jechać. Nie wiem jakim cudem te dziadki dopchały mnie do kabiny kierowcy, przecież to jest stare i schorowane a mimo wszystko w większej grupie poradzili sobie zemną. Z autobusu powstała tak zwana prze zemnie „sardynka” czyli ludzi było więcej niż miejsca a ja byłem w środku tego wszystkiego, a dokładniej przy szybie kabiny kierowcy a co gorsza z głośników w kabinie rozlegał się głos ROZGŁOŚNI.
ROZGŁOŚNI, którą rządził Rydz II ta stacja była włączona z powodu, że niebyło nic ciekawego na pozostałych dwóch stacjach które zostały po wielkich zmianach dokonanych przez Rydza I. za chwile miało się to zmienić na pewno nie na długo. Maksymalnie na godzinę, ale to zawsze jakaś odmiana po tym co słychać w radiu na co dzień , wciąż tylko te modlitwy i modlitwy. Spojrzałem na zegarek w kabinie kierowcy była 759 a o 800 za sprawką moją i kilku moich przyjaciół transmisja zostanie zagłuszona. Ta akcja która została przeprowadzona wczoraj w nocy tłumaczy moje zaspanie, ale oczywiście nikt nie mógł o tym wiedzieć poza osobami wtajemniczonymi bo zaraz by mnie wysłali na tak zwane „nauki chrześcijańskie”, które tak naprawdę były praniem mózgu ale wiedzieli o tym tylko nieliczni bądź zgarnęło by mnie OM a spotkanie z nimi jest gorsze od prania mózgu. Kojarzycie milicje za czasów socjalistycznych i te wszystkie tortury i wymuszanie zeznań ? na podobnej zasadzie działa OM. No ale odbiegłem trochę od tematy więc wróćmy lepiej na właściwy tor. Jechałem tak sobie i pomyślałem że za chwilę stacja zostanie zakłócona i kiedy tylko o tym pomyślałem z głośników zaczynał się wydobywać „szatański dźwięk” jak to nazywają moherowe babcinki, które zajmowały cały autobus. Zespół który był teraz nadawany w radiu za sprawką moją i kolegów to mój ulubiony a konkretniej KORN. Była 800 na mojej twarzy pojawił się leciutki uśmiech z satysfakcji, że wszystko zadziałało prawidłowo i że jednak nikt nas nie zobaczył w przeciwieństwie do tego, co mówił kumpel, który brał udział w tej akcji. Strasznie panikował bo wydawało mu się że kogoś widział a ja cały czas go uspokajałem że musiało mu się coś przywidzieć, ponieważ z pewnego źródła dowiedzieliśmy się że nikogo wtedy nie będzie w okolicy nadajnika.
-Nareszcie coś normalnego. -Usłyszałem głos zadowolonego kierowcy autobusu. Pomyślałem sobie że to jeden ze „swojaków” więc zapukałem w szybę.
-Panie kierowco!- Zawołałem żeby mnie usłyszał, on nie odwracając się otworzył małe okienko i zapytał
-Co jest młody?
-Panie kierowco może Pan to podgłośnić, bo to fajny kawałek jest.
-A proszę cię bardzo. -Po tych słowach kierowca pogłośnił radio tak, że wyraźnie było słyszeć muzykę. Reakcje moherów łatwo było odgadnąć, wszystkie przeklinały i wyzywały go do żydów i temu podobnych, ale kierowca był nieugięty i bardzo dobrze. Wysiadłem na swoim przystanku zadowolony, że cały plan poszedł po naszej myśli i w końcu można było posłuchać czegoś normalnego. Wysiadałem tam gdzie większość moherów było to o parę kroków od pewnego starego hotelu zwanego „Król”. Z przystanku zszedłem schodami na dół i skręciłem w lewo, Po kilkunastu metrach dotarłem do naszego kluby który na szczęście znajdował się naprzeciwko sklepu całodobowego więc zawsze można się tam było zaopatrzyć w coś do jedzenia, picia bądź w fajki.
Kiedy wszedłem do klubu pierwsza rzecz na jaką zwróciłem uwagę był plecak „kostka” z przypiętymi dwiema różowymi agrafkami do klapy plecaka. Niw wydziałem takiego wcześniej i nie kojarzyłem żeby ktoś z moich znajomych taki nosił, a mam dobrą pamięć do rzeczy mało ważnych bądź nieważnych a czasem tylko na pozór nieważnych a w istocie bardzo znaczących. Rzuciłem swój plecak obok i wszedłem w głąb klubu miał on kilka pomieszczeń gdzie jedno pomieszczenie miało wejście do następnego. Tak więc przeszedłem przez te pomieszczenia by dotrzeć do ostatniego znajdującego się na końcu ,które moim zdaniem było najbardziej przytulne. Po drodze mijałem swoich znajomych, ale byłem zmęczony po nocnej akcji żeby z nimi rozmawiać. Przywitałem się tylko z każdym i kierowałem się tam gdzie była kanapa i gdzie mógłbym się wyspać. Jedyna osoba z którą zamieniłem kilka zdań przed położeniem się na kanapie był Długi, który brał udział w nocnej akcji. Powiedział mi że wszyscy którzy byli wczoraj z nami przyszli dzisiaj do klubu za wyjątkiem Ripera, martwił się o niego bo mieliśmy wszyscy przyjść dzisiaj a on się jeszcze nie zjawił i nie odpierał komórki. Riper jest znany z tego że lubi wycinać różne numery władzy która rządzi obecnie w naszym państwie. To on wymyślił tą akcje z muzyką. Długi bał się że Riper się w coś wpakował i teraz jest w areszcie, w trakcie przesłuchania wsypie nas i będziemy mieli przesrane. Uspokoiłem go mówiąc mu że pewnie odsypia w domu wczorajszą noc i zaraz sam poszedłem spać.
Pamiętam że na krotką chwile obudziłem się bo poczułem coś na ręce jakby ktoś mi coś rysował więc nieznacznie otworzyłem jedno oko po pierwsze żeby ta osoba tego nie zauważyła a po drugie nie chciało mi się. Nie widziałem zbyt wyraźnie ponieważ nie chciało mi się zbytnio otwierać oka. Zauważyłem tylko, że osoba ta miała długie rudę włosy i była kobietą potem kiedy zamknąłem powiekę usłyszałem głos jakiejś dziewczyny który mówił
-Kaśka przestań bo się jeszcze obudzi. Domyśliłem się, że ta ruda dziewczyna to Kaśka.
Tutaj należy zrobić krótką przerwę i wyjaśnić wam pewną rzecz. Dziewczyna ta wcale nie nazywa się Kaśka. Nie chce zdradzać jej prawdziwego imienia z pewnych powodów o których również powinniście nie wiedzieć, a przynajmniej nie w obecnej chwili. Po sławach, które wypowiedziała ta nieznana dziewczyna z powrotem zasnąłem.
Kiedy się obudziłem było parę minut po 16. Jedyne co zostało po tych dziewczynach to różowa agrafka którą zabrałem ze sobą i nawiasem mówiąc mam ją do dzisiaj a na dłoni miałem namalowany flamastrem różowy kwiatuszek.
Zacząłem pytać się moich kolegów i znajomych o tom dziewczynę ale nikt nie mógł mi powiedzieć nic więcej niż sam wiedziałem, jedni odsyłali mnie do drugich inni nie wiedzieli nic. W końcu udało mi się razem z kumplem Jarkiem trafić na pewnego gościa. Nazywali go Prorok

* * *

-A jak ten gościu nie będzie nic wiedział to co wtedy?
-To wtedy będziemy dalej szukać tej twojej dupy
Drzwi otworzył nam gości w szlafroku z fryzurą, która chyba od pięciu lat niewidzianą fryzjera ani szamponu do włosów. To był Prorok.
Opis mieszkania Proroka nie jest zbyt ważny powinno wam wystarczyć jak powiem że podobnie jak Prorok było ono w klimatach regge, rasta i było całe zadymione od zioła.
Pokazałem Prorokowi agrafkę którą zgubiła ta dziewczyna. Po dłuższej chwili namysłu powiedział.
-Hmm….domyślam się o kogo wam chodzi. Ciężko ją będzie znaleźć ale najlepiej będzie jak jej poszukacie w…..- w tym miejscu Prorok zamilkł i zaczął uważnie czegoś nasłuchiwać. Teraz wiem że była to policja ale w tedy nie miałem zielonego pojęcia o co chodzi i w co się wplącze ale wierzcie mi że było wart.
- Gdzie ?! Gdzie mamy jej szukać ?! -wrzasnąłem na proroka bo nie mogłem już wytrzymać tego jak długo będzie on „tego czegoś” nasłuchiwał. To był błąd, wielki BŁĄD.
- Kurwa Mać ! Rudy kurwa przesuń ta szafę ja lecę zastawić drzwi.
Potem prorok wybiegł z pokoju i dłuższą chwile było słuchać jak przerzuca jakieś rzeczy
-Paweł! Pomóż mi kurwa!
Rudy a raczej Jarek jak ja go nazywałem tymi wrzaskami wyrwał mnie z osłupienia.
Podbiegłem pomóc mu przesunąć szafę która była nieziemsko ciężka. Nie to żeby była ona masywna tylko była tak napchana jakimiś gratami. Po odsunięciu szafy kazało się że jest za nią tajemny tunel wydrążony w budynku. Tunel ten mieścił na szerokość nie więcej niż jedną osobę i w dodatku musiała ona iść na kolanach a długość jego wynosiła około pięciu metrów.
-Rudy!!
-Co?!
-Otwórzcie szafę i wybierzcie coś sobie
Otworzyliśmy a raczej wyrwaliśmy drzwi z szafy bo nie mogliśmy znaleźć kluczyka.
Widok był zdumiewający szafa była wypełniona bronią. Pistoletami karabinami i amunicją
-Co to kurwa jest ! -wrzasnąłem kiedy tylko to zobaczyłem
-To mój mały składzik. -Powiedział Prorok kiedy wbiegł do pokoju
Rudy wziął jakiś pistolet i zapasowy magazynek, ja nie znałem się na broni więc wziąłem wda pistolety które leżały najbliżej mnie. Ozdobione były złotymi akcentami a na zamku. Dla nie zorientowanych w temacie wyjaśniam, że zamek jest to osłona lufy. W każdym razie na zamku było wygrawerowane „ZBAWICIEL”
Prorok popatrzył na te pistolety i powiedział
-A co mi tam. Bież i tak mi się już nie przydadzą. -i sam wziął Uzi i dwa zapasowe magazynki. Potem kazał nam się wczołgać do tunelu i zawołał.
- Rudy! uciekajcie do Ernesta! On wam pomoże!
Później słyszałem tylko wybuch jakby granatu. Czołgaliśmy się coraz szybciej w tym ciasnym tunelu. Tratatata koś zaczął strzelać potem Prorok odpowiedział ogniem z Uzi i znowu ktoś znowu zaczął strzelać a potem znowu Prorok. Później słyszałem, że ktoś wybił szybę, pomyślałem, że to Prorok chce wyskoczyć przez okno
-Nie wyżmiecie mnie kurwa żywcem! -wrzeszczał Prorok.
Tratatatata coś a raczej ktoś padł na ziemie
-Mamy chuja! Chciał zwiać ale mu się nie udało!
Odwróciłem głowę żeby zobaczyć co się tam dzieje i wtedy zobaczyłem anty terrorystę
-O kurwa ktoś tam jest! –wrzasnął ten który mnie zobaczył
-Zajebać ich!
Potem wybuchł granat. Zaraz po tym wybuchu nie pamiętam zbyt wiele. Pamiętam tylko, że ktoś strzelał, a potem ktoś mnie ciągnął i o czymś mówił ale nie wiem czym.

* * *

Obudziłem się w jakimś mieszkaniu. Mieszkanie to było bardzo dziwne w każdym pokoju było coś na kształt ni to plakatu ni to flagi z Che-Gevara
-Jak się czujesz młody ??
Chwile szukałem osoby która to powiedziała. I w końcu znalazłem siedział w najciemniejszym z kątów tego pokoju. Kiedy wzrok przystosował mi się do ciemności panującej w pokoju spostrzegłem, że facet ma na głowie czarny wojskowy beret z pięcioramienną gwiazdą na środku. Poza ta charakterystyczną dla niego czapką mogę powiedzieć że na kiedy go zobaczyłem wydawało mi się że miał gdzieś tak na oko koło trzydziestki
-Dobrze ale w uszach mi szumi – odparłem ponieważ uczono mnie że niewolno zostawiać pytania bez odpowiedzi nawet najgłupszego
-To minie- wyjął z kieszeni w koszuli cygaro i zapalił je.
-Przepraszam ale kim pan jest?
-Jestem Che-Gevara, ale przyjaciele mówią na mnie Ernest. A ciebie jak nazywają młody?
-yy… Paweł. Nazywam się Paweł M….- proszę przemilczmy moje nazwisko bo nie chce mieć przez to niepotrzebnych problemów musi wam wystarczyć tylko tyle M.
-A więc Pawle M…. mam dla ciebie propozycję nie do odrzucenia. Posłuchaj mnie uważnie.- zaciągnął się cygarem później wypuścił dym z płuc i wziął głęboki wdech jakby chciał zacząć opowiadać jakąś długą historie.
Zbieram armie – klęknął przy taczanie na którym leżałem i zaczął gestykulować w sposób nie do opisania dla prostego człowieka takiego jak ja. Może Mickiewicz by to opisał dokładnie ale ja niestety nie potrafię więc musicie mi uwierzyć na słowom, że było to coś niesamowitego coś co pociągnęło by do boju każdego człowieka, a do tego ta jego postawa, głos, wygląd, charyzma i zapał z jakim to wszystko mi opowiadał . Mówił, że zbiera armie żeby ruszyć i obalić rząd i rozgłośnie, by kraj uczynić wolnym od zła i przemocy, by zniszczyć młodzieżówki i wszystkich przedstawicieli rozgłośni a przy tym wszystkim chwalił mnie za wyczyn jaki zrobiłem z moimi przyjaciółmi zagłuszając transmisje. Szczerzę mówiąc nie wiedziałem z kąt się dowiedział że zrobiłem ja w raz z przyjaciółmi i do dzisiaj tego nie wiem, ale nie jest to teraz ważne. Ważne jest to jak i co mówił Ernest i to co zrobiłem, a zrobić mogłem tylko jedną rzecz przyłączyć się do armii Che-Gevary by razem walczyć o wyzwolenie Polski spod zła i tyrani jaką rządzi nasz rząd wraz z Rydzem II. To co działo się później opowiem kiedy indziej jak tylko znajdę czas żeby to spisać. Abyście poznać prawdziwą historię. Historię o tym jak wyzwalaliśmy kraj w którym teraz żyjecie.

Prawda czy schizofrenia ?

W tunelach pod miastem a dokładniej w kanalizacji trwała nieustanna praca, ale niebyło to konserwowanie bądź modernizowanie kanałów. W tunelach wystarczająco wysokim by pomieścić wyprostowanego mężczyznę trwała praca kładziono cegły. Cegły te miały za zadanie zmylenie wroga ponieważ były one identyczne od tych z których zbudowana była sieć kanałów. Cegły miały sprawiać wrażenie że w tym miejscu kończy się tunel, ale prawda była inna. Za cegłami i kolejnymi warstwami to z pustaków to z próżni między nimi która miała za zadanie ochronić przed ewentualną próbą wysadzenia ściany kwitło życie, życie rebeliantów gotowych w każdej chwili stawić się na rozkaz i walczyć o wyzwolenie kraju a rebeliantów tam mieszkających było niewielu zaledwie dwa tysiące pięćset osiemdziesiąt trzy osoby niebyło to wiele w porównaniu z liczbą jaką dysponował rząd, ale rebeliantów było znacznie więcej tyle, że mieszkali oni na powierzchni by sprawiać pozory, że coś takiego jak ogólno narodowa rewolucja w ogóle nie przychodzi ludziom do głowy. Pod ziemią żyli tylko ci którzy byli najbardziej zagrożeni lub zbyt cenni by mogli być złapani przez OM. Rebelianci budowali mór i kładli kolejne cegły w ścianie, w ścianie która ma zapewnić im bezpieczeństwo i spokój. A nad całą tą pracą czuwał Rudy ale w przeciwieństwie do ludzi żyjących na powierzchni nie stał on i nie pilnował pracowników w taki sposób by sam się nie ubrudzić, o nie Rudy był inny on w pocie czoła pracował z razem rebeliantami i układał kolejne cegły w ścianie, w ścianie zwaną przez nich „ścianą wolności”.

* * *

W małym pomieszczeni znajdującym się pod „budynkiem „ w którym mieszkał Che-Gevara, działy się rzeczy straszna człowiek którego nazywano Che-Gevarą miał on około 30 lat
Torturował on młodą 19 letnią Marie dziewczyna wrzeszczała z bólu ale było ona bardziej wytrzymała on niejednego faceta, Guevara torturował ją już trzeci dzień chociaż on tak tego nie nazywał. Mówił że ją przesłuchuje by wydobyć z niej potrzebne informacje a to dla tego ze dziewczyna ta była szpiegiem OM i wiedziała za dużo o podziemi i jej oprawcy, on musiał się dowiedzieć ile zdążyła powiedzieć swoim ludziom.
Nagle do pomieszczenia wpadł młody a raczej młodszy od Che-Gevary, facet miał koło 20 lat . Kiedy zobaczył w jakim stanie jest ciało dziewczyny odwrócił głowę.
- Przepraszam komendancie , ale jest pan potrzebny – mówiąc to powstrzymywał się od zwymiotowania na widok ciała dziewczyny.
Wybacz kochanie ale kiedy indziej to dokończymy – po tych słowach wytarł narzędzia i rzucił ścierkę na twarz dziewczyny.
Mężczyźni wyszli z pomieszczenia. Paweł pierwszemu napotkanemu człowiekowi rozkazał zabrać dziewczynę do celi.
Facet który przyszedł do niego i powiedział ze „jest potrzebny” stał nie opodal domu i wymiotował.
Do Che-Gevary podbiegł jego kumpel „długi”
- Paweł. Co ty jeszcze robisz ?
- A co się stało?
- Musimy już jechać po tego twojego mądrale. Zapomniałeś już ?
-O cholera. Przez tą panienkę zapomniałem
Komendant kiedy to usłyszał popędził zaraz w stronę wyjścia z kanałów a za nim „długi”.
W mgnieniu oka znaleźli się na powierzchni. Znajdowali się teraz w starym garażu gdzie czekała na nich furgonetka wraz z kierowcą i drugim rewolucjonistą mieszkającym na powierzchni.
Z włazu wyszedł „długi” a zaraz za nim Paweł.
-Dobra panowie ładować się do środka i jedziemy bo nie ma czasu. Jesteśmy już spóźnieni –powiedział Che-Gevara zaraz po wyjściu z kanalizacji
-Paweł, i kto to mówi ?
-Też by ci się zapomniało gdyby ci dobrze było
Paweł ,„długi” i pozostała dwójka władowali się do furgonetki i pojechali w stronę „Alabamy”, jednego z nielicznych klubów techno w tym mieście. Klubów takich jak ten było niewiele ponieważ władzy państwa nie podobało się to że w większości osoby tam uczęszczające to geje i lesbijki. Podobnie z resztą było z innymi lokalami nie tylko takimi w których grali techno, „niegrzeczny chłopak” został zamknięty z tego samego powodu a muzyką jaką tam grali był rock, metal, punk i ogólnie pojęta muzyka bunty chociaż co do metalu tłumaczyli się też tym, że było to miejsce spotkań satanistów.
-Franek. Proste pytanko, która jest? - to oto proste pytanko zadał „długi” do kierowcy furgonetki.
-Piętnaście po.
-Po, której ?
-Po ósmej.
-Kurwa. Paweł trzeb się będzie spieszyć
Paweł nie odezwał się ani słowa właśnie układał w swojej głowie różne plany ucieczki w zależności od tego jaką sytuacje zastaną. Najgorszą rzeczą w tym wszystkim było ograniczenie czasowe, ponieważ w Polsce od kilku lat była wprowadzona godzina policyjna osoby pełnoletnie nie mogły być poza domem dłużej niż do godziny 22:45 nieletni najpóźniej musieli być w domu om 22:00 ale lepiej by było żeby wrócili prędzej no chyba że wracają z dorosłym opiekunem który miał uprawnienie do opieki nad tym nieletnim. Lokale z kolei różnie kończyły prace, najdłużej otwartym była właśnie „Alabama” bo mogła być czynna aż do 22:15 to było bardzo długim czasem otwarcia w porównaniu do przeciętnych klubów, które zamykano o 21:30.
Po dojechaniu na miejsce zaczęli realizować plan który zrodził się w głowie Che-Gevary
w trakcie kiedy tu jechali.
Franek ich kierowca został w aucie, a jego kumpel, Paweł i „długi” weszli bo klubu i od razu skierowali się w stronę biura szefa po drodze przez ułamek sekundy Pawłowi wydawało się ze wśród tańczących dziewczyn na parkiecie widział Kaśkę, ale zaraz zniknęła mu z oczy dlatego też komendant pomyślał że to tylko jakieś przywidzenie.

* * *

Do gabinetu w którym urzędował szef lokalu weszli bez problemu z racji tej iż mężczyzna pilnujący biura był jednym z rebeliantów i został wcześniej poinformowany o tym że zawita tutaj Che-Gevara. Paweł, „długi” i Jędrzej- bo tak miał na imię kumpel kierowcy, Franka.
Buntownicy mieli problem z namówieniem szefa klubu który jednocześnie był jednym z najlepszych hakerów, speców w łamaniu kodów i zagłuszaniu sygnałów w Polsce. Rozmowa była długa i burzliwa ponieważ Radek, bo tak nazywał się ten mężczyzn wiedział że pewnego dnia przyjdą po niego buntownicy, ale coś mu nie pasowało w tych „odwiedzinach”, ponieważ wiedziała, że wraz z buntownikami którzy mają po niego przyjść miał się też zjawić sam Che-Gevara. Nie wiedział on natomiast, że ten przywódca buntowników którego znał osobiście już od dawna nieżywe, dla tego też nie ufał ludziom, którzy przyszli do niego.
-Posłucham musisz z nami iść bo jak nie…- tutaj Paweł przerwał na chwile żeby dodać trochę dramatyzmu do rozmowy -…jak nie to zabierze cię OMo.
Na twarzy hakera dało się dostrzec zdenerwowanie kiedy usłyszał, że nie tylko buntownicy mają wobec niego plany ale co gorsza OMo też, nie wypadło on jednak ze swojej roli i dalej udawał twardziela który to niczego się nie boi.
-Jakoś nie mam do was pewności. Mówicie że przysłał waz Che-Gevara, a ja wiem, że miał tu przyjść osobiście – po tych słowach ostrożnie sięgnął po bron schowaną w biurku.
Paweł został jednak tak wyszkolony, że potrafił odczytać każdy gest czy chodźmy ruch dłoni, i ze spokojem w głosie patrząc prosto w oczy Radka rzekł.
-Zostaw proszę ten pistolet, a ja powiem ci prawdę. Twój, a raczej nasz przyjaciel Artur Kozłowski znany też jako Che-Gevara nie żyje.
- Co !? Jak !?- haker zerwał się z krzesła i teraz z przerażeniem w czach słuchał każdego słowa które wydobywało się z ust Pawła.
-To znaczy to że człowiek którego znałeś jako Artur i który zarazem był przywódcą naszym przywódcą zwanym Che-Gevarą nie żyje-tutaj Paweł zrobił przerwę by zaczerpnąć powierza by kontynuować monolog – ale wyznaczył zastępcę, mnie –głos „nowego” Che-Gevaray jeszcze nigdy nie był tak spokojny i poważny ja w tej chwili.
-Wiem o wszystkich planach mojego poprzednika, o wszystkich jego przyjaciołach i wrogach. Powiedział mi także, że bez ciebie nie uda nam się obalić rządów Rydza, i jeśli moje słowa nie sprawią że uwierzysz w śmierć Artura i to że ja przejąłem dowodzenie po nim, to… w tym Momocie Paweł spuścił głowę ku ziemi po krótkiej chwili kontynuował.
-…to mam ci powtórzyć jego słowa- znowu nastała chwila ciszy i tak samo jak wcześniej Che-Gevara kontynuował-Przepraszam ale miałem nadzieje że do tego nie dojdzie ale jak widzę nie mam wyjścia. Miałem ci powiedzieć „misiek daj spokój oni są z nami, po naszej stronie. Kocham cię misiek”
Haker załamany powoli usiadł na krześle z którego wcześniej się zerwał, „długi” i Jędrzej stali jak słupy soli nie wierząc własnym uszom, ponieważ nikt z buntowników nie wiedział że Artur Che-Gevara był homo sensualistą, Paweł natomiast wciąż stał z głową opuszczoną ku ziemi i czekał na reakcje Radka, ten niesamowicie szybko zebrał się do kupy, teraz w jego oczach było widać nienawiść do systemu jaki rządzi tym krajem.
- Dobra jestem z wami. Proszę powiedz mi tylko jak zginą Artur- w trakcie gdy Radek rozmawiał z obecnym Che-Gevarą, „chudemu” zadzwonił telefon. To był Franek informujący go o przyjeździe OM.
-Komendancie mamy problem – „chudy” wyjął pistolet z kieszeni swojej kurtki
- Co. OMo ?
-Niestety.
Reakcja Radka na tą wiadomość była niesamowicie szybka jak na osobę, która przed chwilą dowiedziała się ze najdroższa dla niego osoba nie żyje
-Ma tutaj tajne wyjście –Haker nacisnął guzik umieszczony pod biurkiem, fragment ściana po prawej stronie od biurka zaczną się przesuwać odkrywając przed rebeliantami wąski korytarz. Cała czwórka, z Che-Gevarą na czele weszła do tajnego przejścia.
-Sam robiłeś ten tunel czy co ??
- Nie kazałem go zaprojektować architektowi
-Kurwa w takim razie OMo o tym wie i i ustawili ludzi z drugiej strony- Jędrzej zaczął panikować a lekka klaustrofobia mu w tym pomagała
-Mówił że nikt się nie dowie.
Na twarzy Pawła pojawił się nieznaczny uśmiech bynajmniej nie z tego że architekt nikomu nic nie powiedziała, ale z naiwności hakera.
-Widzę że nie poznałeś jeszcze metod z jakich korzystają OMowcy przy wyciąganiu informacji z ludzi.
Kiedy doszli do końca korytarza Che-Guevara pociągnął dźwignie która otwierała drzwi prowadzące na zewnątrz w tedy też po raz pierwszy Paweł usłyszał w swojej głowie usłyszałem w mojej głowie głos a raczej głowy dwóch osób o nieokreślonej płci.
-Uważaj z prawej trzech z lewej jeden. Paweł wyciągnąłem więc szybko swoje pistolety i zdecydowanym krokiem wyszedł z korytarza, i rzeczywiście z prawej stało trzech gliniarzy a z lewej jeden odwrócony do plecami i w dodatku był zajęty odpryskiwaniem się. Komendant szybko więc wycelował z obu pistoletów i wypalił do dwóch stojących najbliżej niego po prawej stronie policjantów
-Już wie.
Znowu te głosy Paweł nie miał teraz czasu na to żeby zastanawiać się skąd wzięły się te głosy. Lewa ręka w raz z bronią skierowała się w strona gliny po tej właśnie stronie a prawa zaczęła zmierzać w ostatniego z trzech który został po prawicy. Wszystko działo się tak szybko, że nikt ani ludzie Komendanta ani gliny nie zareagowali, i znowu tym razem oba strzały oddał jednocześnie, łuski skrzyżowały się zderzając ze sobą w locie a naboje, ich lot nie był widoczny dla żadnego stojącego tam człowieka, ale Paweł wiedziałem że trafiły idealnie w swoje cele. Policjanci przewrócili się i opadli na ziemi wtedy czas znowu zwolnił do swojego pierwotnego tępa
-Dobra robota.
Buntownicy nazywani przez fanatyków Rydza II „terrorystami” zaczęli biedź do auta a Przywódcy tak zwanych terrorystów w między czasie zaczęły przez głowę przelatywać tysiąc myśli naraz, ale tylko jedna była na tyle silna że przebiła się i z dominowała umysł Che-Guevary, zastanawiał się on skąd wzięły się głos w jego głowie. Myślał o tym tak intensywnie, że zaczął prowadzić wewnętrzny dialog z tymi głosami swojej głowie.
-Kim jesteście?
-Kim ? raczej czym ?
-Dobra czym jesteście?
-Zerknij do swoich dłoni
Che-Guevara po raz kolejny posłuchał tych głosów i zrobił to co nakazały, bo jak na razie go nie zawiódł i wtedy zorientował się, że jeszcze nie schował pistoletów, więc czym prędzej zaczął to robić.
-Czy wy jesteście…?
-Tak .Wcześniej pomagaliśmy Prorokowi ale teraz należymy do ciebie i to tobie będziemy pomagać.
Komendant nie wiedział co o tym wszystkim myśleć czy to prawda czy tylko początki Schizofrenii ale niebyło teraz czasu żeby się nad tym zastanawiać, musieli uciekać.

Marzenia

Paweł stał na środku ulicy był cały brudny i poplamiony krwią część należała do niego, ale przeważna większość to pamiątki po żołnierzach i oddziałach OMo. W rękach trzymał swoje dwa pistolety, których bał się każdy, kto nie stał po stronie Che-Guevary i rewolucji.
Wszystko to było by normalne gdyby nie fakt iż po prawicy jak i po lewicy Pawła stali komandosi celowali do niego, podobnie było z budynkami, co chwile w jakimś oknie i na jakimś dachu pojawiała się sylwetka kolejnego z komandosów będących na usługach Rydza II widok ludzi w czarnych mundurach i czarnych kaskach z różnoraka bronią ciągnął się przez całą ulice aż do głównej siedziby ojca dyrektora dystans jaki dzielił Pawła od tej budowli wynosił jakieś 500 metrowe, on sam po jednej stronie ulicy z wycelowanymi lufami karabinów w każdy jego członek, a po drugiej stronie stało ON człowiek który rządził całym krajem w jednej chwili mógł zmienić ludzki sposób postrzegania na daną osobę, przedmiot lub zjawisko za pomocą tylko jednej krótkiej audycji radiowej.
Paweł nie bacząc na to że jest sam, a po stronie dyrektora tysiące, ruszył w jego stronę. Szedł spokojnym marszowym krokiem nie bacząc na to że coraz to nowi komandosi celują w niego swoja bronią, coraz to nowe światełka z karabinów snajperskich pojawiają się na jego ubraniu. Nie przerażało go to, nie przerażało go już nic, szedł śmiało na spotkanie ze swoim losem ,chciał zrobić tylko jedno wycelować i pociągnąć za spust, strzelić żeby zabić, jego celem był Rydz II człowiek, który sprowadził całe to zło na jego kraj. Przywódca buntowników był coraz bliżej i bliżej swojego wroga, kiedy dotarła na odległość około 100 metrów od swojego celu zaczął słyszeć kroki za swoimi plecami równe spokojne w takim samym tempie jakie on stawiał, odwrócił nieznacznie głowę żeby zobaczyć co dzieje się za nim i ujrzał że wszyscy komandosi, których już minął idą za nim z wycelowaną bronią w swój cel, ale tym celem nie był teraz Paweł tylko osoba stojąca prze nim.
Na twarzy buntownika pojawił się lekki nieznaczny uśmiech, odwrócił on z powrotem głowę i kontynuował marsz w stronę Rydza, każdy żołnierz i policjant, którego mijał od razu dołączał do oddziału idącego za Che-Guevarą. Kiedy Komendant doszedł do swojej ofiary wszyscy już celowali w Rydza, na jego ciele nie zostało żadne wolne miejsce w, które nie celowała by lufa czyjejś broni. Paweł podniósł swoje pistolety i nie mówiąc nic pociągnął za oby dwa spusty, gdy z nich wypalił, wtedy wszyscy jak na komendę zaczęli strzelać do tak wcześniej ukochanego przez nich ojca dyrektora, ten zaś miotając się od wszystkich kul, które zagłębiały się w jego ciele, nie przestawał patrzyć w oczy Buntownikowi, który miał za sobą tak wielką rzesze sprzyjających mu ludzi. Paweł wiedział o tym ze Rydz spogląda mu w oczy dla tego Che-Guevara patrzył w oczy ojcu dyrektorowi, nie przestając przy tym strzelać. Wystrzelił już chyba z Miljon naboi, nie ruszając się przy tym z miejsca i ani razu nie zmieniając magazynków, łusek jednak w ciąż było za mało na ziemi, Che-gevara chciał pokryć całą drogę łuskami tak by asfaltu był niewidoczny, wtedy będzie miał pewność że Rydz nie żyje. Strzelali aż jego plan się ziścił droga mieniła się od różnych kolorów, złotego, zielonego, srebrnego, czerwonego, niebieskiego, na ziemi leżał chyba każdy z rodzajów rodzaj łuski o jakim tylko człowiek mógł zamarzyć, a Rydz? Rydz opadł na kolana ostatni raz spojrzał w oczy Pawłowi i upadł na twarz. To zaskakujące pomyślał Paweł, że po takiej ilości nabojów coś jeszcze z niego zostało.
Wszyscy ludzie zaczęli wiwatować zewsząd było słychać odgłosy wystrzałów w powietrze, wrzasków i okrzyków radości z domów, bloków i biur ludzie zaczęli masowo wychodzić na ulice by razem z plutonem egzekucyjnym Dyrektora, cieszyć się i radować z obalenia tyrana, ale czujny wzrok Pawła wypatrzył coś, jakąś sylwetkę w oknie siedziby ojca dyrektora. Komendant nie zważając na radość tłumu poszedł w tamtym kierunku, nie musiał przepychać się między ludźmi, oni instynktownie odsuwali się przed Che-Guevarą, by zrobić mu przejście, wyglądało to tak jak by otaczała go jakaś magiczna aura odpychająca wszystkich ludzi od niego. Paweł w końcu dotarł pod drzwi budynku wszedł do środka i ruszył przed siebie jego długie włosy kołysały się w rytm jego kroków, z jego pistoletów wciąż unosiły się ledwo widoczne smugi dymu. Buntownik wszedł do windy, nacisnął odpowiedni guzik i już po chwili znalazł się na piętrze na, którym zobaczył tą dziwną postać, wyszedł z windy i skierował się w lewo. Szedł bogato zdobionym korytarzem, gdzie na ścianach co kawałek wisiały jakieś obrazy, portrety bądź stały jakieś rzeźby lub eksponaty, na podłodze rozwinięty był czerwony bardzo miękki i wyglądający na równie co do swojego wyglądu drogi dywan Che-Gevatra w końcu dotarł do pięknie zdobionych drewnianych drzwi.
Chwycił za klamkę i otworzył je, spokojnie nie bojąc się o to czy zginie czy też nie, nie interesowało go już to, zrobił przecież co miał zrobić, wypełnił obietnice, która złożył swojemu poprzednikowi, zabił zło które toczyło ten kraj, ze spokojem ducha zaglądał wiec do tego pokoju. Kiedy otworzył drzwi ujrzał, że na środku pokoju stoi jakiś mężczyzna, stał on twarzą skierowaną w styrane okna i patrzył z nałożonymi za plecami rękoma na ludzi cieszących się ze śmierci tyrana. Mężczyzna ubrany był w czarną sutannę, najprawdopodobniej był on księdzem jednym z pomocników Rydza II, Paweł niewiele się zastanawiając podniósł prawą rękę i wycelował swoim pistoletem
- To już koniec ojczulku pora się pożegnać – powiedział buntownik stojący o kilka metrów od księdza i celując w jego głowę
-Nie. To dopiero początek mój synu.-głos księdza był spokojny i a jego głos dziwnie znajomy dla Pawła. Wiedział on że już słyszał ten głos i to nieraz, ale nie mógł sobie przypomnieć kot był właścicielem tego głosu.
- Wielu było przed tobą i wielu będzie po tobie- kontynuował dziwnie znajomy głos księdza
- Na miejsce jednego tyrana przychodzi następny. Zapamiętaj to sobie chłopcze. Zapamiętaj byś nie był gorszy niż twój poprzednik –Tak. „poprzednik” Paweł teraz już wiedział skąd zna ten głos, ale było już za późno ksiądz się odwrócił, przed Pawłem stanął przebrany za księdza jego dawny mistrz i nauczyciel Che-Gevara.
-Ale ty przecież nie żyjesz- młody buntownik z trudem wydusił z siebie słowa, nie wiedział co ma zrobić w takiej chwili ani jak się zachować, Che-Gevara przygotował go na dużo różnych rzeczy, ale nie na cos takiego.
-Wiem…-mistrz podniósł rękę i wycelował do Pawła z takiego samego pistoletu jaki on dzierżył wtedy właśnie. Paweł zorientował się że drugi jego pistolet zniknął- …i to jest właśnie najpiękniejsze – dokończył nauczyciel Pawła
Paweł chciał pociągnąć za spust ale jakaś dziwna nieznana siła nie pozwalała mu na wykonanie chodź by najmniejszego gestu. Paweł był tak jak by sparaliżowany.
-Posłuchaj mnie uważnie młody, teraz losy Polski zależeć będą od ciebie. Musisz zrobić wszystko by tego nie spartolić i by zbyt szybko jakiś oszołom cię nie załatwił. Zrozumiałeś?
-Tak. Zrozumiałem- te słowa również z trudem przecisnęły się przez gardło buntownika.
-To dobrze. Zapamiętaj to sobie bo więcej tego nie powtórzę. A teraz spadaj.
Po tych słowach Che-Gevara pociągnął za spust i rozległ się potężny huk i towarzyszący temu błysk. Kula w początkowej fazie lotu leciała bardzo powoli, wystarczająco wolno by buntownik mógł się jej uchylić, ale wciąż coś nie pozwalało mu się ruszyć. Gdy kula była już kilkadziesiąt centymetrów od jego ciała przyspieszyła do swej naturalnej prędkości i zderzyła się z ciałem Pawła..
-AAAA!!!!
Paweł zerwa się z łóżka wrzeszcząc jak opętany, pot lał się z niego strumieniami, na jego twarzy było widać przerażenie, rękami badał ciało by sprawdzić czy rzeczywiście ma jakąś ranę, po tym dziwnym spotkaniu. Nie na szczęście nie było żadnej rany, to był tylko zły sen, Paweł nieco się uspokoił, zmęczony padł z powrotem na łóżko, zastanawiając się jak mogło mu się przyśnić, że Che-Gevara żyje, jak?
Przecież umarł on Pawłowi na rękach.

KONIEC

Już niebawem, już wkrótce ...

2008-06-21T21:23:00.001+02:00

Już niebawem, już wkrótce zaprezentuje końcową wersje mojego „największego” „dzieła” XD
Wkleję tutaj moje opowiadanie pod tytułem M.O.H.E.R. dla nie zorientowanych powiem że jest to opowiadanie o alternatywnej niedalekiej przyszłości krajem w którym toczy się akcja jest Polska i bliżej nieokreślone miasta aby uchylić rąbka tajemnicy ( dla tych którzy nie domyślają się po tytule albo jeszcze nie czytali wersji roboczej :P ) powiem tylko tyle że Polską rządzi ( UWAGA: drażliwy temat który może obrazić niektórych czytelników ) Rydz II i jego rozgłośnia... ^^

egzaminy, egzaminy, egzaminy, ...

2008-06-20T22:56:00.000+02:00

Dzisiejszy wpis nie będzie długi :/ żerne tylko tyle że jutro i po jutrze mam egzaminy a prawie nic się na nie niemczyłem L trzymajcie kciuki ^_^
A co do Morrowind Project to mamy coraz więcej chętnych ktoś kto to teraz czyta jest chętny to proszę pisać do mnie na gg albo na forum http://elysium.yabbers.com/announces/dost-p-do-dzia-ow-wa-ne-t29.html

Dobranoc :-*

"To nie jest bajeczka dla dzieci" - opowiadanko :]

2008-06-16T14:32:00.004+02:00

To puki co dopiero początek kolejnego opowiadania za które się wziołem. Będzie to opowiadanie z serii Fantassy z dużą dawką humoru :] musze je jeszcze poprawić i jak już wspomniałem jest to dopiero początek i prawdopodobnie niedługo napisze dalszączęść :]

"To nie jest bajeczka dla dzieci"

Dawno temu w świecie zupełnie niepodobnym do naszego, w świecie pełnym magii, potworów, rycerzy i dziewic stał dom. Było on inny niż wszystkie domy w tej krainie a to za sprawą tego, że zabudowanie to było magiczne.
Dom z pozoru zwyczajny nie różniący się niczym jak na tamte czasy było drewniany z ceglanymi fundamentami, ten ceglany fundament dla ludzi nie znających się na budownictwie, bądź kompletnych buraków mówił tylko to, że właściciel tego domu ma na pewno więcej pieniędzy od nich ponieważ na dom postawiony na ceglanych fundamentach albo całkowicie zbudowanym z cegły było stać niewielu… ale zaraz, zaraz miałem opowiadać o czymś innym a nie o durnych cegłach. Wróćmy więc do tematu. Dom z zewnątrz normalny posiadający przydomowy ogródek, altankę, ceglany komin (Boże znowu te cegły).
Natomiast wewnątrz tego budynku poza czterema ścianami parą okien i trzema drzwiami rozmieszczonymi. Okna były dla picu, ale drzwi…
Jedne prowadziły na zewnątrz do ogródka (bo były one zwykłe nie magiczne), natomiast dwoje pozostałych prowadziły zupełnie gdzie indziej te po prawej od wejścia były furtką do nieba a te z lewej drogą do piekła a w zasadzie drzwiami do niego.

W środku domu znajdowało się trzech ludzi Esternin wojownik którego intelekt nie przekraczał przeciętnej, jego brat Mertin mag który w przeciwieństwie do brata wolał usiąść i prze kilka godzin zastanawiać się nad rozwiązaniem problemu niż używać brutalnej i bezmyślnej siły. Trzecia osoba odziana w czarny płaszcz o bladej cerze pokrytej brudem jak gdyby postać ta nie myła się od stuleci, W istocie też tak było. Osoba ta o imieniu Arafiel
była panem ciemności i władcą piekła.
-Jeśli chcesz to przyjmę twojego brata w moje progi, ale powiedz mi bo w przeciwieństwie do niego- po tych słowach Arafiel nieznacznie wzniósł głowę ku górze poczym opuścił ją powrotem i znowu zaczął się wpatrywać w Merina swoim lodowatym i mrocznym spojrzeniem i kontynuował –nie jestem wszech wiedzący a ciekawi mnie jaki masz cel w tym że twój brat przez pięćdziesiąt lat będzie u mnie gościł.
Merin zaczął drapać się po czole jak to miał w zwyczaju gdy szukał na szybko jakiejś porządnej wymówki która zadowoliła by rozmówce
- Powiedzmy ze jest to swego rodzaju eksperyment który może podkreślam może pomóc ci w wyjściu dalej niż poza te drzwi – mag kiwnięciem głowy wskazał drzwi z których wyszedł pan ciemności. Prawda była taka że wszyscy pełno prawni mieszkańcy niebios i piekieł nie mogli wyjść poza ten dom, który był swojego rodzaju łącznikiem między tymi trzema światami. ...

Morrowind Project :]

2008-06-14T22:12:00.001+02:00

Jeden egzamin z głowy zostały jeszcze tylko cztery :] co do dzisiejszego egzamin to wydaje mi się że chyba będzie on zdany w pierwszym terminie :] a co do tematu jaki nosi ten tytuł to chodzi o to że przyszedł dzisiaj do mnie kumpel który nie wiem czy docenił moją twórczość czy po prostu niemiał się do kogo zwrócić z tą prośbą , ale w każdym razie chodzi o to iż jakiś znajomy mojego kumpla bawi się w robienie modów do gry Morrowind kto grał w tą grę to zna ten świat i ogólny zarys. P przynajmniej pod tym względem o który mi chodzi :P a chodzi o to że w tej grze spotyka się coś takiego jak książki, są to książki różnej maści o alchemii, romansidła, o połowie ryb i wiele wiele innych ( tak jak w prawdziwym świecie ) i ja dostałem propozycje napisania takich książek dla tego właśnie kolesia :] wyzwanie podjąłem ale czy mu sprostam ?? kto wie :/ tyle dobrze że pisanie tego jest zaplanowane dopiero na wakacje więc może coś tego wyjdzie ;] jeśli ktoś jest chętny żeby też coś skrobnąć i mieć jakiś wkład w stworzenie nowego nieoficjalnego moda do jednej z ciekawszych gier RPG jakie kiedykolwiek powstały to proszę pisać do mnie na gg :P jak by ktoś nie znalazł na blogu mojego gadu ( bo różnie może być :P ) to n tutaj podaje numerek 1121053

2008-06-13T13:47:00.002+02:00

Koleżanka chciała żebym wklepał na bloga i pochwalił się swoją twórczością ( pozdro dla HALLY :P ) bo prawda jest taka że lubię sobie od czasu do czasu różne opowiadanka pisać :P są one na poziomie amatorskim ale mnie one cieszą :] może i wam się spodobają :P
To opowiadanie jest z dedykacją dla wyżej wymienionej Pani i z podziękowaniami dla Dragotha że kiedyś tam zechciało mu się je przeczytać i ocenić :P
P.S. kiedyś myślałem na kolejną częścią tego opowiadania ale póki co nie udało mi się nic konkretnego spłodzić :/

Inna Historia

Obudził mini wybuch.
Coś wybuchło w… w magazynie? W magazynie, w którym znajduje się nasz proch strzelniczy
Nasze najcenniejsze wyposażenie!?

Zerwałem się na równe nogi jak wielu innych śpiących obok mnie, ale to ja jako pierwszy poleciałem zobaczyć, co się stało a przynajmniej tak mi się wydalało. Gdy tak biegłem przez podziemne korytarze myślałem o tym, że to ja tam miałem pilnować, ale Nikerius mnie zastąpił.
Gdy dobiegłem na miejsce zobaczyłem, że cały magazyn jest zasypany.
Musiał wybuchnąć cały zapas prochu żeby zawalił się tak solidny magazyn.
Wszędzie było pełno ziemi kamieni kurzu i błota, ale udało mi się ujrzeć w całym tym bałaganie ludzką rękę i znajdujący się na niej tatuaż. To była ręka należąca do tego nowego.
Jak mu to było na imię...? Toren. Czyli nie myliłem się, co do niego.
Nie wiadomo, kiedy dookoła mnie zebrało się pełno ludzi, więc opuściłem to miejsce żeby nierobie sztucznego tłoku.
Udałem się z powrotem do mojego śpiwora żeby się wyspać do, ktoś za naród bić się musi.
W przeciwieństwie od innych nie zastanawiałem się, dla kogo te nowy pracował, bo i tak jest to już nieważne, co się stało to się nie odstanie. Poszedłem spać i zasnąłem od razu w mięciutkim i wygodnym śpiworze.

* * *

-Wstawać zasrane leniuchy!! – Obudziłem się zrywając się na równe nogi. To wrzeszczał nasz „kochany” Generał – Jak niechcenie zginąć na froncie za ojczyznę to ja się wami zajmę!!
-Aran nie gap się tak po mnie jakbyś się we mnie zakochał tylko zbieraj dupę w troki i na front!! - wydzierał się generał pod moim adresem. W sumie się mu nie dziwie, bo tak właśnie się na niego patrzyłem i nie wiem, czemu.
Moim zadaniem na dzisiaj było pomagać oddziałowi „cieni” podczas zdobywania zamku w Anderewskich górach poszedłem razem z oddziałem w stronę zamku. Miałem ze sobą swój miecz i swoją kusze, którą dostałem w spadku od ojca. Załatwienie wszystkich strażników, którzy mogli podnieść alarm zajęło mi niewiele czasu. Potem oddział „cieni” zajął się resztą strażników, ja miałem czekać na oddział, kiedy wyjdą na wieże i dadzą znak, że zamek został zdobyty. Nawet nie wiem, kiedy ani z jakiego powodu skały nade mną zaczęły się osuwać, potężna lawina schodziła w moją stronę, na szczęście zobaczyłem maleńką jaskinię, więc wskoczyłem tak szybko żeby ukryć się przed lawiną. Przeczekałem tam chwile aż przejdzie lawina. Kiedy wyszedłem z jaskini nasi już dawali znak że zdobyli zamek więc zszedłem z gór żeby się z nimi spotkać. Kiedy tak wracaliśmy jeden z cieni podszedł do mnie i zdjął czarną maskę z twarzy był to mój przyjaciel Arlanden elf wysokiego rodu
-Co robiłeś w tej jaskini? – zapytał zaciekawiony
-Zeszła lawina, więc musiałem się gdzieś schować – trochę się pokaleczyłem, ale to nic wielkiego. Zakażenia nie będzie – mówiąc to uśmiechnąłem się lekko.
-Na tej wojnie żądna rana nie jest poważna – odparł splatając przy tym swoje długie siwe włosy w kucyk
-Ta. Chyba, że spotka cię to, co starego Zarena – i tak wracając do okopów zaczęliśmy wspominać stare dobre czasy, kiedy to technologia nie była aż tak rozwinięta.
W nagrodę oddział cieni i ja mieliśmy resztę dnia wolnego i mogliśmy robić, co chcemy.
Razem z elfem poszliśmy odwiedzić Gorkana, który właśnie „sprzątał” magazyn, znaleźliśmy go w jednej z beczek, która rzeczywiście znajdowała się w magazynie, ale jej pierwotną zawartością wcale nie był proch strzelniczy, ale coś, co też po podpaleniu może wybuchnąć, ale perze jest wtedy, gdy wlewa się to do gardziołka. Mówię oczywiście o spirytusie krasnoludzkim, a wiadomo krasnal jak to krasnal po znalezieniu takiej beczki natychmiastowo się do niej przyssał i teraz leżał w środku i nie mógł z niej wyleźć.
-Cześć moczymordo.
-Jak ci wytnę w tą bladą mordę to rozbijesz się o księżyc.
Krasnal i elf przywitali się jak na przedstawicieli swoich ras przystało
Znalazłem wieko od beczki z tkwiącymi tam jeszcze gwoździami podniosłem je i leżący obok kilof
-Daj spokój- wtrąciłem się w ich rozmowę - nawet ty byś tego nie dokonał, a już na pewno nie w takim stanie.
-Ja ci zaraz pokaże – zripostował Gorgan i próbował się wygramolić z beczki. Arlanden zauważył, że w jednej ręce trzymam wieko beczki a w drugiej kilof. Gdy krasnal już prawie wyszedł z beczki Arlanden wepchnął go tam z powrotem, i razem zaczęliśmy zabijać beczkę wiekiem przy pomocy trzonka od kilofa.
-Ej wypuście mnie do – zaczęła wydzierać się bezskutecznie beczka - To nie jest śmieszne!!
Jak z tond wyjdę to wam nogi z dup powyrywam!!
-Cicho tam - skomentował Arlande i kopnął beczkę, ta zaczęła się lekko chwiać, i wtedy wpadł nam do głów wspaniały pomysł.
-Myślisz o tym, co ja? Zapytałem elfa. Ten tylko się uśmiechnął.
Musiał być to śmieszny widok, kiedy dwóch wariatów w postaci elfa i człowieka biegli za toczą się w dół korytarza beczką i wrzeszczeli UWAGA KRASNAL JEDZIE!!! A potem uciekają, co sił w nogach przed goniącym ich krasnalem trzymającym w ręku deskę z rozbitej beczki.

* * *

Wieczorem Generał wezwał mnie do siebie. Na miejscu okazało się, że jest to mniej oficjalne spotkanie. W teorii miałem iść na patrol w okolicy zamku z gór Anderewskich, a naprawdę wyglądało to tak:
-Aran –zaczął Generał – wiesz że ufam ci bardziej niż innym z moich żołnierzy.
-Tak.
-No właśnie. Dlatego mam dla ciebie propozycje- upił z kubka łyk wina i ciągnął dalej- prawdopodobnie w zamku a dokładniej w jego podziemiach ukryty jest skarb i nie mam tu na myśli prochu czy jakiejś nowinki technicznej tylko złoto. Złoto, które może ustawić do końca życie i zakończyć tą wojną dla ciebie i dla mnie
Popatrzyłem na Generała w z zaciekawieniem w oczach, bo nie często słyszałem o jakimś złocie ukrytym w zamku.
-Dlaczego pan generał sam nie pójdzie po to złoto - zapytałem
-Bo musze czekać dzisiaj na kapitana a obawiam się, że jutro tego złota może juz niebyt – wyjaśnił Generał.
-A, co ja będę z tego miał?? – zapytałem kładąc nacisk na słowo JA
-Czterdzieści procent. - odpowiedział niedbale
-Pięćdziesiąt.
-Czterdzieści pięć.
-Zgoda. - odparłem kończąc tym samym licytację
-Tylko nikomu aniołowa.
Dyskretnie poinformowałem o tym fakcie tylko Arlandea, żeby wiedział, co się stało, jeśli nie wrócę

* * *

Po niespełna półgodzinie szybkiego marszu dotarłem na miejsce. Miałem ze sobą kusze, sztylet i miecz. Miecz, który wykuł ojciec mojej niedoszłej żony a to dla tego, że od pięciu lat nieżywe, ale nie jest to teraz ważne.
Wędrowałem po korytarzach, a poza trzema beczkami znalezionymi przy samym wejściu nie znalazłem nic ciekawego, lecz nie zmartwiło mnie to, bo skarb miał być ukryty w podziemiach, więc zszedłem na ich pozom i znalazłem wejście do jakichś sekretnych tuneli.
Szedłem nimi spokojnie i powoli drogę oświetlając sobie swoim mieczem, który miał taką właściwość, że gdy ja go trzymałem to ostrze świeciło jasnym białym światłem a gdy trzymał go ktoś inny wyglądał on jak zwykły miecz. W końcu dotarłem do jakiejś większej jaskini na końcu, której coś świeciło się żółtym światłem, gdy zacząłem się tam zbliżać zauważyłem, że jest to góra złota. Schowałem miecz i w pośpiechu udałem się w tamtą stronę.
To był błąd. Nagle wyrósł przede mną wielki jak dąb Trol Jaskiniowy, który za nic w świecie Niechciał i po dobroci oddać tego skarbu Trol zamachnął się i walną maczugą w miejsce, w którym przed chwilą stałem, bo zdążyłem odskoczyć w bok Trol wykonał kolejny zamach, ale tedy strzała wbiła się w jego szyje, tam gdzie ma najmiększą skórę, ale i tak nie wbiła się dostatecznie głęboko, a potem krasnal pobiegł w stronę Trola dzierżąc obusieczny topór i wydzierając się – Ja ci pokaże jak zabija się Trole!!!
Po chwilce pokonał tą samą drogę, ale w przeciwnym kierunku i w powietrzu. Spowodowane to było maczugą Trola.
Elf zaczął strzelać z łuku najszybciej jak mógł widziałem, że próbuje trafić oczy, ale jakoś nie mógł tego dokonać, więc wyjąłem swój miecz i przebiegłem między nogami Trola przecinając mu przy tym ścięgna. Ten przewracając się walną maczugą o jedną z wiszących nad jego głową skał, która po spotkaniu się z maczugą spadła na głowę jej właściciela powodując tym samym nagłą śmierć i koniec żywota tej bestii.
Gorgan by mieć pewność, że bestia nie wstanie podszedł do niej i kilkoma sprawnymi uderzeniami odrąbał jej to, co kiedyś nazywało się głową
-I tak zabija się Trole Jaskiniowe – pouczał nas Gorgan.
Nagle jakaś strzała przeleciała koło nas i rozbiła się o pobliskie kamienie na tyle duże, że mogły tworzyć naturalną ochron przed wrogiem, więc nie zastanawiając się zbyt długo pobiegliśmy ukryć się za nimi.
-Kto to do nas do cholery strzela?!?! - zapytałem grzecznie swoich przyjaciół
-Pewnie jakiś porąbany Elf! – zgadywał Gorgan
-Zastanówmy się lepiej jak się go pozbyć - zwrócił nam uwagę Arland – nie dosięgnę z mojego łuku, więc lepiej coś wymyślcie.
-Gorgan masz spirytus. - zapytałem
-To nie czas na picie – skomentował krasnal
-Arland łap!- zawołałem i rzuciłem Elfowi moją kusze – A ty Gorgan oblej mnie spirytusem.
Nie musiałem mówić już nic więcej. Elf ładował kusze a Krasnal po oblaniu mnie spirytusem przy użyciu skały za, którą byliśmy schowani i swojego topora próbował wykrzesać iskry.
W końcu mu się to udało iskry spadły na mnie, na moje ubranie, które było mokre od spirytusu.
Normalny człowiek usmażył, by się w tych płomieniach, ale ja nie jestem normalnym człowiekiem, mnie ogień nie robi nic złego wprost przeciwnie mnie on leczy rany. Więc wyszedłem na środek jaskini żeby odwrócić uwagę od elfa, który w tej chwili składał się do strzału. W końcu znad przeciwka przestały nadlatywać strzały a ja siłą woli sprawiłem, że ogień, który przed chwilą był na moim ciele zgasł. Gdy podeszliśmy w miejsce zobaczyliśmy naszego generała z bełtem w piersi.
-Teraz już wiem, czemu się ciebie boi.- powiedział Generał kiedy tylko mnie zobaczył.
-Kto się mnie boi??- zapytałem
-To teraz nieważne –odparł Generał i kaszleć krwią – uciekajcie jak najdalej od frontu, bo inni zbuntowani żołnierze będą chcieli was zabić.
Po tych słowach. Generał wyzionął ducha a my nie kłóciliśmy się z ostatnią wolą nieboszczyka jak staliśmy nad zwłokami tak wyszliśmy z zamku i w pewnym sensie zadowoleni, że opuszczamy front i wyruszyliśmy w poszukiwaniu przygód, które miały odmienić nasze życie i zakończyć tą przeklętą wojnę, ale to już całkiem inna historia.

Przemyśłenia :p

2008-06-13T09:44:00.000+02:00

Wczoraj wieczorem leżąc sobie w łóżeczku zastanawiałem się co napisać na blogu. Czy napisać o jakichś przemyśleniach ( które za cholerę nie chciały mi przyjść do głowy ) czy też może o moich problemach z pewnymi dziewczynami :/ ale nagle zdałem sobie sprawę że tak naprawdę na chwile obecną są to błahostki którymi nie powinienem zaprzątać sobie głowy. Tak samo jak tym blogiem, a spowodowane jest to tym iż w tą sobotę mam pierwszy egzamin sesji letniej z „teorii i zasad projektowania” a tak naprawdę to prawie nic się niemczyłem no może raz czy dwa przeczytałem pytania i odpowiedzi na tek egzamin ale za nic w świecie odpowiedzi te niecącą mi wejść do głowy i zostać w niej. Pocieszam się tylko tym iż podobnie miałem w sesji zimowej ale nie chce po raz kolejny zdawać wszystkiego w ostatnim terminie. Teraz się zastanawiam po co to pisze zamiast wziąć się do nauki przecież egzamin jest już jutro :/
No nic w takim razie póki co będę kończył i brał się do nauki :/ trzymajcie za mnie kciuki :P

:]

2008-06-12T16:22:00.000+02:00

W końcu po wielu nie owocnych próbach założenia bloga na jednym z przodujących portali ( onet.pl :P ) udało mi się ale nie na onecie tylko tutaj :P

Witam wszystkich :] nazywam się Wojtek i pochodzę z Bielska-B. na chwile obecną mam 20 wiosenek i studiuje architekturę krajobrazu ( w B-B)
póki co nie mam czasu żeby skrobnąć coś więcej ale mam nadzieje że niedługo mi się uda i coś napisze :P